Bloso

Karate: de lege hand



Een ver verleden

De geschiedenis van de vechtkunsten gaat in China zeker zesduizend jaar terug. De Shaolin monniken oefenen zich in zelfverdediging zonder wapens. Er worden hand- en voettechnieken gedefinieerd voor afweer en aanval. Daarbij ontwikkelen er zich twee richtingen op basis van verschillen in basisbewegingen en ademhaling. In de 17de eeuw waait de Chinese vechtkunst zonder wapens over naar de Japanse eilanden en wordt daar ‘Chinese hand’ genoemd. De Japanse schrifttekens voor ‘Chinese Hand’ kunnen ook als ‘karate’ of ‘lege hand’ gelezen worden. Enkele meesters op het eiland Okinawa ontwikkelen hun kennis van de ‘Chinese Hand’ en verweven die met lokale vechttechnieken uit verschillende, ook gewapende, krijgskunsten. Er ontstaan verschillende scholen die de vechtkunst structureren en systematiseren. De twee richtingen uit China blijven bestaan. De Shorin-ryu (ook soms Shuri-te genoemd) heeft vooral verplaatsingen in rechte lijn, waarbij snelheid en timing essentieel zijn, en een natuurlijke ademhaling. De Shoreď-ryu (of Naha-te genoemd) heeft eerder verplaatsingen in boogvorm, zowel traag als snel, en een ritmische, de beweging volgende ademhaling. Het einde van de 19de eeuw leidt het ontstaan van het moderne karate in. De ‘geheime’ oude krijgskunst wordt toegankelijk gemaakt voor iedereen en geďntroduceerd in het Japanse onderwijs. Het woord ‘karate’ wordt vanaf nu gelezen als ‘lege hand’.

Vier grote stijlen tekenen zich af.
Uit de Shorin-ryu groeien de Shotokan-stijl (de meest verspreide) en later ook de Wado-ryu-stijl. Shotokan heeft grote, krachtige, snelle bewegingen en sterke, stabiele standen; Wado-ryu heeft hogere standen en korte, sterke technieken vertrekkend uit het bekken. Uit de Shoreď-ryu ontstaan Goju-ryu en het latere Shito-ryu. Goju-ryu heeft kleinere standen en verplaatsingen, ronde afweren en afwisselend harde en zachte technieken; Shito-ryu heeft lichte uithaalbewegingen en de zeer typerende halvemaanstand. Daarnaast ontstaan ook minder bekende stijlen, elk met hun eigen benadering van karate.

De moderne ‘lege hand’

Karate is dus een Japanse vechtkunst. In eerste instantie is het een kunst van zelfverdediging: bij een aanval weert men af om daarna de tegenstander met één tegenaanval uit te schakelen, zodat het gevaar definitief afgewend is. Dit vereist een enorme beheersing van de technieken. Vandaar de strenge gedragscode, zo kenmerkend voor oosterse vechtkunsten, en zeker de Japanse. Het aanleren van vechttechnieken moet vergezeld gaan met het eerbiedigen van gedragsregels.

Vanzelfsprekend zoeken karatebeoefenaars naar een manier om hun bekwaamheid met elkaar te meten. Dit resulteert in verschillende wedstrijdvormen, waardoor karate meer en meer in een sportieve context wordt geplaatst en ook als wedstrijdsport wordt beoefend.

Downloads

Bekijk alle teksten uit de brochure over karate (.pdf)

Promofilm karate